ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਕੰਮ ਅੱਜ ਅਮਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਉਹ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ੋਅ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਹੈ। ਅਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਿਕਟਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨੀਤੂ ਪੈਸੇ ਗਿਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੇਜਰ ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪਹਿਲਾਂ ਟਿਕਟ ਦੇਖੋ, ਫਿਰ ਨੰਬਰ ਦੱਸੋ।” ਅਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪਹਿਲਾਂ ਟਿਕਟ, ਫਿਰ ਨੰਬਰ।” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਥਾਂ ਭੇਜੋ।” ਅਮਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਜੇ ਨੰਬਰ ਸਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ?” “ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਣਾ,” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਦੇਣਾ।” ਅਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। “ਕਿਉਂ?” “ਮੈਂ ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ,” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨੀਤੂ ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਹਰ ਫ਼ਿਲਮ ਬੋਲਦਾ ਵੀ ਹੈ।” ਪਹਿਲੇ ਲੋਕ ਦਰ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੋ ਟਿਕਟਾਂ ਅੱਗੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪਹਿਲਾਂ ਟਿਕਟ, ਫਿਰ ਨੰਬਰ।” ਔਰਤ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਨੰਬਰ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਣਾ ਹੈ?” ਅਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹਾਂ, ਨੰਬਰ ਸੱਤ ਅਤੇ ਅੱਠ।” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਕੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ।” ਔਰਤ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਵਧੀਆ ਹੈ?” ਬਲਦੇਵ ਤੁਰੰਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭਰਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਔਰਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪਰ ਅੰਤ ਵਧੀਆ ਹੈ।” ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨੀਤੂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਮਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹਰ ਸ਼ਾਮ, ਹਰ ਸ਼ੋਅ, ਹਰ ਅੰਤ।” ਹੁਣ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਟਿਕਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਨ ਟਿਕਟ ਦੇਖ ਕੇ ਨੰਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੂਜੀ ਛੋਟੀ ਹੈ।” ਦੂਜਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ।” “ਠੀਕ ਹੈ,” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। “ਤੀਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ।” ਦੋਵੇਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਨ ਅਤੇ ਨੀਤੂ ਇਕੱਠੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਨੀਤੂ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?” ਅਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਅਜੇ ਤੱਕ ਨੌਕਰੀ ਕਾਇਮ ਹੈ।” “ਅਜੇ ਤੱਕ,” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। “ਪਰ ਸ਼ਾਮ ਲੰਬੀ ਹੈ।” ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਪੰਜ ਸੌ ਦਾ ਨੋਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਮਨ ਪੈਸੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਨੀਤੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਨੀਤੂ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਕਿੰਨੀਆਂ ਟਿਕਟਾਂ?” “ਦੋ ਟਿਕਟਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਰੁਪਏ।” “ਪਹਿਲਾਂ ਟਿਕਟ, ਫਿਰ ਪੈਸੇ,” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਪਹਿਲਾਂ ਟਿਕਟ, ਫਿਰ ਪੈਸੇ।” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੈਸੇ ਗੁੰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਆਦਮੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਪੈਸੇ ਗੁੰਮ ਨਾ ਕਰਨਾ।” ਅਮਨ ਸਹੀ ਪੈਸੇ ਵਾਪਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਪੈਸੇ ਗਿਣ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ।” ਅਮਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਪੈਸੇ ਵਾਪਸ ਦੇਣਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ?” “ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ, ਹਾਂ,” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਲਦੇਵ ਘੜੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। “ਸ਼ੋਅ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਨੀਤੂ ਅਮਨ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਟਿਕਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। “ਇਹ ਮੇਰੀ ਟਿਕਟ ਹੈ।” ਅਮਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇਖੋਗੇ?” ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕੱਲ੍ਹ ਲਈ ਹੈ।” “ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ?” ਅਮਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਨੀਤੂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਬਲਦੇਵ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਵਧੀਆ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ—” ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਿਕਟ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। “ਪਹਿਲਾਂ ਟਿਕਟ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ।”