Puna e parë në kinema Ardi është te kinemaja për punën e parë. Sot ai fillon punë pas shkollës. Ai mban para, bileta dhe një laps. Duart e tij nuk rrinë qetë. Shefi quhet Besnik dhe njeh çdo film. Ai rri pranë derës së madhe. Mbi derë është emri i filmit të ri. “Je gati?” pyet Besniku. “Jam gati,” thotë Ardi. “Sa para ke aty?” “Kam pesëdhjetë dollarë.” “Numëroji përsëri.” Ardi i numëron dhe ndalon. “Kam dyzet e nëntë dollarë.” “Numëroji përsëri,” thotë Besniku. Ardi gjen një dollar nën biletat. “Tani kam pesëdhjetë.” “Tani je gati,” thotë Besniku. Vijnë dy vajza dhe kërkojnë bileta. Njëra është Ela nga shkolla e Ardit. Ardi e njeh, por nuk flet menjëherë. “Dy bileta, ju lutem,” thotë Ela. “Për filmin e ri?” pyet Ardi. “Jo, për punën tënde të re.” Ela qesh dhe vendos paratë mbi tavolinë. Ardi jep dy bileta dhe një dollar. “Ke dhënë një dollar shumë,” thotë Ela. “E di,” thotë Ardi shpejt. “Nuk e dije,” thotë Besniku. “Jo, nuk e dija,” thotë Ardi. Ela ia kthen dollarin dhe merr biletat. “Kur mbaron punë?” pyet ajo. “Në orën dhjetë.” “Filmi mbaron në orën dhjetë.” Besniku shikon orën dhe tund kokën. “Filmi mbaron në dhjetë pa pesë.” “Si e di?” pyet Ela. “E kam parë shumë herë,” thotë Besniku. “Sa herë?” pyet Ardi. “Çdo natë për tre javë.” “A e di çdo fjalë?” pyet Ela. Besniku hap derën e sallës së filmit. “Vajza thotë, ‘Mos shko atje.’” Nga brenda vjen e njëjta fjalë. “Mos shko atje,” thotë vajza në film. Ela shikon Ardin dhe pastaj Besnikun. “Kjo është pak e çuditshme,” thotë ajo. “Prit,” thotë Besniku. Ai mban dorën lart për dy sekonda. “Djali thotë, ‘Duhet të shkoj.’” “Duhet të shkoj,” thotë djali në film. Ela hyn në sallë me shoqen. “Shihemi në orën dhjetë,” i thotë Ardit. “Në dhjetë pa pesë,” thotë Besniku. Ela kthehet dhe shikon Ardin. “Në dhjetë pa pesë,” thotë Ardi. Vjen një burrë dhe kërkon një biletë. Ardi merr paratë dhe i numëron ngadalë. Pastaj jep biletën dhe paratë e tjera. “Mirë,” thotë Besniku. “Numëroji përsëri,” thotë Ardi. Burri i numëron dhe gjen gjithçka mirë. Pas pak, nuk vjen askush tjetër. Ardi dëgjon filmin përmes derës. Besniku thotë çdo fjalë para filmit. “Vajza tani pyet, ‘A do të rrish?’” Nga salla vjen pyetja e njëjtë. “A do të rrish?” pyet vajza në film. Ardi shikon orën e madhe. “Ela do të dalë në dhjetë pa pesë.” “Po,” thotë Besniku. “Çfarë duhet t’i them?” Besniku mendon vetëm një sekondë. “Thuaj diçka që nuk është në film.” Ora shkon në dhjetë pa pesë. Dera hapet dhe njerëzit dalin. Ela ndalon para Ardit me dy bileta në dorë. “Epo?” pyet ajo. Ardi merr frymë dhe mban sytë te ajo. “A do të pimë kafe nesër?” Besniku hap gojën, por Ardi ngre dorën. “Këtë fjalë nuk e di,” thotë Ardi.