Ang palengke Nasa Maynila ang babae. May maliit siyang kusina at kaunting salita. May kapitbahay na kakain sa gabi. Magsasara na ang lugar ng pagkain. Nasa kanya ang bag niya at pera niya. Pumunta siya sa maliit na lugar. Nasa harap niya ang nagtitinda. "Ito, please." Pumunta ang kamay niya sa puting pagkain. "Ito?" "Oo." Inabot niya ang tinapay. "Hindi." "Ito, please." Pumunta ulit ang kamay niya sa puti. "Ito?" "Oo." Inabot niya ang gatas. "Hindi." Tumawa nang kaunti ang lalaki. "Ito?" "Hindi." Tumingin siya sa paligid. Kinuha niya ang malaking tasa. "Ito?" "Hindi." Kinuha niya ang maliit na bag. "Ito?" "Hindi." Bumalik siya sa puting pagkain. Kinuha niya ito sa kamay niya. "Kanin." "Kalen." "Kanin." "Kanin." "Isa o dalawa?" "Dalawa." "Dalawa? Kanin." "Kanin." Inilagay niya ang kanin sa bag. "Magkano?" "Isa?" Ibinigay niya ang isang pera. "Hindi, dalawa." Ibinigay niya ang isa pang pera. "Salamat." Nagbigay ang lalaki ng isang kanin. "Salamat." Lumabas ang babae sa lugar. Hawak niya ang bag. "Kanin." Mabagal siyang pumunta sa bahay. Nasa pinto na siya. "Kanin." Nasa itaas ng hagdan ang kapitbahay.