ဈေး ရန်ကုန်မှာ မေသီသည် မီးဖိုချောင်သေးသေးရှိသော အိမ်မှာ နေသည်။ သူ ရောက်လာတာ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိပြီး စကားလုံးနည်းသည်။ ဒီည အိမ်နီးချင်း လာစားမည်၊ ဈေးကလည်း မကြာခင် ပိတ်မည်။ မေသီသည် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲ ထည့်သည်။ သူမသည် ဈေးထဲက စားစရာတစ်ခု လိုသည်။ သူသည် ကြက်ဥ ဝယ်ချင်သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုစကားလုံးကို မသိသေး။ သူမသည် ဈေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်သည်။ ရောင်းသူသည် စားပွဲပေါ်မှာ ပစ္စည်းများစွာ ထားသည်။ မေသီက ပစ္စည်းလေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးသည်။ “ဒါ၊ ကျေးဇူးပြု၍။” ရောင်းသူက ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံး ပေးသည်။ မေသီက အိတ်ကို ဖွင့်ပေးသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဟုတ်ဘူး။” သူမက ထပ်ပြီး လက်ညှိုးထိုးသည်။ ဒီတစ်ခါ ရောင်းသူက ကြက်သွန်နီကြီးတစ်လုံး ပေးသည်။ မေသီက ခရမ်းချဉ်သီးကို ပြန်ပေးသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုဟာ မဟုတ်ဘူး။” ရောင်းသူက ကြက်သွန်နီကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသည်။ သူသည် မေသီကို ကြည့်ပြီး ရယ်သံသေးသေး ထွက်သည်။ “ဒါလား။” “မဟုတ်ဘူး။” မေသီက နောက်တစ်ခါ လက်ညှိုးထိုးသည်။ ဒီတစ်ခါ ရောင်းသူက ငါးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူသည်။ ငါးက အိတ်ထဲဝင်ရန် ကြီးလွန်းသည်။ မေသီက လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့မှာထားသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။” ရောင်းသူက ငါးကို စားပွဲပေါ် ပြန်ထားသည်။ သူသည် ခဏရပ်ပြီး မေသီ လက်ညှိုးထိုးသောနေရာကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ကောက်ယူသည်။ “အေး၊ ကြက်ဥပါ။” မေသီက ရောင်းသူမျက်နှာကို ကြည့်သည်။ သူမသည် အသံကို ဖြည်းဖြည်း နားထောင်သည်။ “ကြက်အု။” ရောင်းသူက ချက်ချင်း မရယ်တော့ပါ။ သူသည် လက်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကြက်ဥ။” မေသီက အိတ်ကို ဖွင့်ထားသည်။ သူမသည် တစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးသည်။ “ကြက်ဥ။” ရောင်းသူက ပစ္စည်းကို အိတ်ထဲ ထည့်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကြက်ဥ။ တစ်လုံးက ပိုက်ဆံဘယ်လောက်လဲ သိလား။” မေသီက ပိုက်ဆံကို ထုတ်သည်။ “ဘယ်လောက်လဲ။” ရောင်းသူက လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ပြသည်။ “တစ်ရာပါ။” မေသီက ပိုက်ဆံတစ်ရွက် ပေးသည်။ “ဒါ၊ ကျေးဇူးပြု၍။” ရောင်းသူက ပိုက်ဆံကို ယူပြီး အိတ်ထဲကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ထပ်ကောက်ယူသည်။ “ဒီတစ်လုံးလည်း ယူပါ။” မေသီက အိတ်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ တစ်လုံးပဲ။” ရောင်းသူက အိတ်ထဲက ပစ္စည်းနှစ်လုံးကို ပြသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နှစ်လုံး။ ဒီတစ်လုံး ပိုက်ဆံမလိုဘူး။” မေသီက ခဏကြည့်ပြီး ပိုက်ဆံကို ပြန်အိတ်ထဲ ထည့်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ရောင်းသူက ခေါင်းကို မလှုပ်ဘဲ ပြောသည်။ “ကြက်ဥ နှစ်လုံးနဲ့ အိမ်ပြန်ပါ။” မေသီက အိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ကိုင်သည်။ ဈေးလမ်းမှာ လူများ နည်းလာသည်။ ဆိုင်တချို့က မီးပိတ်နေကြသည်။ မေသီသည် ဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်သည်။ သူမသည် စကားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ပြောကြည့်သည်။ “ကြက်ဥ။” လမ်းထောင့်မှာ သူမက အိတ်ကို ထပ်ကြည့်သည်။ အိတ်ထဲမှာ ကြက်ဥနှစ်လုံး ရှိသည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံလည်း ကျန်နေသည်။ အိမ်တံခါးရှေ့ ရောက်သောအခါ သူမက တံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်သည်။ “ကြက်ဥ။” လှေကားထိပ်မှာ အိမ်နီးချင်းက ရပ်စောင့်နေသည်။