Ang Tunog ng Makina Labinlimang taong gulang si Nico, at buong tag-init siyang kasama ni Tito Berto sa bangka. Tuwing umaga, pumupunta sila sa dagat upang kumuha ng isda. Ang bayad kay Nico ay para sa mga aklat at bagong damit sa paaralan. Kailangan niya ang pera bago matapos ang tag-init. Nasa malayo na sila nang tumunog nang mali ang makina. Mahina muna ang tunog, ngunit naging malakas ito pagkatapos. Tumingin si Nico sa ilalim at may nakita siyang langis. Kaunti lamang iyon, pero lalo pang dumami habang tumatakbo ang makina. “Ano ang tinitingnan mo?” tanong ni Tito Berto. “Wala po,” sagot ni Nico. “Kung wala, kunin mo ang gamit para sa isda.” Kinuha ni Nico ang gamit, ngunit palagi siyang tumitingin sa langis. Alam niyang kapag nagsalita siya, babalik sila sa lupa. Walang isda, walang bayad, at walang bagong damit sa unang araw ng klase. “Bakit parang may problema ka?” tanong ni Tito Berto. “Mainit lang po.” “Mainit talaga sa dagat.” Tumawa si Tito Berto at itinuro ang tubig. “Baka gusto mong lumangoy pauwi.” “Mas mabilis pa yata ako sa bangka.” “Hoy, mahal ang bangka ko.” Muling tumunog nang malakas ang makina, at biglang bumaba ang bilis nila. Hinawakan ni Nico ang gilid ng bangka. Si Tito Berto ay nasa harap at hindi niya nakita ang bagong langis. Lumabas sa isip ni Nico ang paaralan, ang kaniyang mga kaklase, at ang lumang damit niya. Naalala rin niya ang sinabi ni Tito Berto noong unang araw. “Kapag may nakita kang mali, sabihin mo agad.” Lumapit si Nico sa makina. Mas marami na ang langis, at mas mainit ang paligid nito. Itinaas niya ang boses. “Tito, may mali sa makina.” “Ano na naman?” “May langis sa ilalim, at lumalakas ang tunog.” “Kanina pa ba?” “Opo.” “Bakit ngayon mo lang sinabi?” Tumingin si Nico sa kaniyang mga paa. “Gusto ko po ang bayad para sa paaralan.” Hindi sumagot si Tito Berto. Pinatay niya ang makina, at naging tahimik ang dagat. Yumuko siya at tumingin sa ilalim nito. Matagal niyang hinawakan ang isang bahagi ng makina bago siya tumayo. “Kapag nagpatuloy tayo, baka tuluyang masira ito,” sabi niya. “Pasensya na po.” “Galit ako dahil nagsabi ka ng ‘wala.’” “Opo.” “Pero mabuti at nagsalita ka bago naging huli ang lahat.” Naupo si Nico habang maingat na gumawa si Tito Berto sa makina. Pagkatapos ng ilang minuto, muling gumana ang makina, ngunit mababa lamang ang bilis. Ibinalik nila sa tubig ang maliliit na isdang nakuha nila. “Wala po akong bayad ngayon, ano?” tanong ni Nico. “Wala tayong malaking huli,” sabi ni Tito Berto. “Pero bukas, kasama pa rin kita.” Tumango si Nico at tumingin sa lupa na unti-unting lumalaki sa harap nila. Ibinigay ni Tito Berto sa kaniya ang cellphone. “Ngayon, ikaw ang tumawag sa bahay at sabihin mong uuwi tayo.”