ਅੱਜ ਦੀ ਮੰਡੀ ਅੱਜ ਮੰਡੀ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ। ਹਰਜੀਤ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਦੁਕਾਨ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਜਸਲੀਨ ਲਈ ਕਿਤਾਬ ਲੈਣੀ ਹੈ। ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਪੈਸੇ ਘੱਟ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹ ਅਤੇ ਰੋਟੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਗਾਹਕ ਦਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੀਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਰਜੀਤ ਚਾਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਮੀਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ।” “ਅੱਜ ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ।” “ਹਾਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ।” ਮੀਨਾ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। “ਰਾਜੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੋਟੀ।” “ਅੱਜ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹ।” “ਤੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।” “ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਆਇਆ ਹੈ।” “ਫਿਰ ਦੋ ਚਾਹਾਂ।” “ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੋਟੀ।” ਹਰਜੀਤ ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੂ ਪੈਸੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। “ਤੇਰੇ ਪੈਸੇ ਘੱਟ ਹਨ।” “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਨ।” “ਰੋਟੀ ਰੱਖ ਲੈ। ਪੈਸੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦੇਵੀਂ।” ਰਾਜੂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਵਿੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਚਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਬਲਵਿੰਦਰ, ਇੱਕ ਚਾਹ?” “ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਦੋ ਚਾਹਾਂ।” ਹਰਜੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। “ਅੱਜ ਦੋ ਕਿਉਂ?” “ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਬੰਦਾ ਹੈ।” “ਨਵਾਂ ਬੰਦਾ ਕੀ ਲਵੇਗਾ?” “ਉਹ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।” “ਫਿਰ ਦੋ ਚਾਹਾਂ ਨਹੀਂ।” ਬਲਵਿੰਦਰ ਹੱਸਦਾ ਨਹੀਂ। “ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ।” “ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕੰਮ ਹੈ।” “ਅੱਜ ਪੁਰਾਣਾ ਕੰਮ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਹਰਜੀਤ ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰਜੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਸਲੀਨ ਦੁਕਾਨ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ। “ਪਿਤਾ, ਅੱਜ ਕਿਤਾਬ ਲਿਆਉਣੀ ਸੀ।” “ਅੱਜ ਪੈਸੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।” “ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਤਾਬ ਕੱਲ੍ਹ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।” ਜਸਲੀਨ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਔਰਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। “ਚਾਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?” “ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” “ਇੱਕ ਚਾਹ ਦਿਓ।” ਹਰਜੀਤ ਚਾਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਵੇਲੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਰੋਟੀ ਵੀ ਦਿਓ।” ਹਰਜੀਤ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। “ਤੁਸੀਂ ਰੋਟੀ ਬਿਨਾਂ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ।” ਔਰਤ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। “ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਈ ਹਾਂ।” “ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਰੋਟੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।” ਔਰਤ ਰੋਟੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰਜੀਤ ਪੈਸੇ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। ਪੈਸੇ ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੀਨਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। “ਕੱਲ੍ਹ ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ।” ਹਰਜੀਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਇੱਕ ਚਾਹ ਅਤੇ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ।” ਜਸਲੀਨ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਹਰਜੀਤ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕਿਤਾਬ ਲੈਣ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।