Markaðrinn Í Niðarósi er lítill markaðr. Konan hefir lítið eldhús, fá orð ok sinn poka. Í kvǫld kemr nágrannakona hennar til matar, en markaðrinn lokast brátt. Konan heitir Ása. Hún kom til borgarinnar fyrir fáum vikum. Hún kann næsta engin orð. Hún þarf brauð. Hún gengr at borði Bjarna. Bjarni selr mat þar. Bjarni sér hana. „Gott kvǫld,“ segir Bjarni. „Gott kvǫld,“ segir Ása. „Hvat viltu?“ spyr Bjarni. Ása bendir á brauð. „Þetta, takk,“ segir hún. Bjarni tekur mjólk. Hann réttir henni mjólkina. „Nei, ekki þetta,“ segir Ása. „Mjólk?“ spyr Bjarni. „Nei,“ segir Ása. Hún bendir enn á brauð. „Þetta?“ spyr Bjarni. „Já,“ segir Ása. Bjarni tekur epli. Hann réttir henni eplið. „Nei, ekki þetta,“ segir Ása. „Epli?“ spyr Bjarni. „Nei,“ segir Ása. Hún bendir enn einu sinni. „Þetta?“ spyr Bjarni. „Já,“ segir Ása. Bjarni tekur skó. Hann réttir henni skóna. „Nei, ekki þetta,“ segir Ása. Bjarni bíður. „Bíddu,“ segir hann. „Já,“ segir Ása. Bjarni tekur brauð sjálfr. Hann heldr brauðinu uppi. „Þetta er brauð,“ segir Bjarni hægt. „Brǫð?“ segir Ása. „Brauð,“ segir Bjarni. „Brauð,“ segir Ása. Bjarni leggur brauð í poka hennar. Ása hefir sinn poka hjá sér. Bjarni tekur pokann. Hann setr brauð í pokann. „Hversu mikit?“ spyr Ása. „Einn penningr,“ segir Bjarni. „Eitt brauð kostar einn penning.“ Ása tekur einn penning. „Einn,“ segir hún. Hún gefr Bjarna einn penning. Bjarni tekur peninginn. „Já,“ segir hann. Hann setr annað brauð í pokann. „Ekki annan pening,“ segir hann. „Takk,“ segir Ása. Bjarni fær henni pokann. „Þetta er brauð,“ segir hann. „Brauð,“ segir Ása. Ása gengr heim um stræti. Hún heldr á poka sínum. Hún segir lágt: „Brauð.“ Hún kemr at húsi sínu. Hún opnar hurðina. Hún segir: „Brauð.“ Nágrannakona hennar stendr efst í stiganum.