Markaðurinn Í Reykjavík er lítil matarbúð. Í dag kemur nágranni konunnar að borða í kvöld. Konan býr í litlu eldhúsi og kann fá orð. Hennar taska er hjá henni, og búðin lokar bráðum. Ostur er á borði. Hún þarf þetta fyrir kvöldið. Hún sýnir það með hendinni. „Þetta, takk.“ Seljandinn tekur glas og setur það í töskuna. „Nei,“ segir konan. „Þetta er glas,“ segir seljandinn. Hann tekur glasið aftur. Konan sýnir aftur. „Þetta, takk.“ Seljandinn tekur skó og setur þá í töskuna. „Nei,“ segir konan. „Þetta eru skór,“ segir seljandinn. Hann tekur skóna aftur. Konan sýnir aftur. „Þetta, takk.“ Þá stoppar seljandinn. „Bíddu,“ segir hann. Hann bíður aðeins. Hann tekur matinn upp úr hillunni. „Þetta er ostur,“ segir hann. „Óstur,“ segir konan. „Ostur,“ segir hann. „Ostur,“ segir konan. „Já, ostur,“ segir hann. „Gott,“ segir hann. Hann setur þetta í töskuna. „Einn?“ segir hann. „Já, einn, takk,“ segir konan. Hann tekur annan pakka. „Þú færð annan ostur,“ segir hann. „Ostur,“ segir konan. Hann setur hann í töskuna. Hann tekur ekki meiri peninga. „Hvað kostar þetta?“ spyr konan. „Ein króna,“ segir hann. Konan tekur eina krónu úr töskunni. Hann tekur peningana. „Takk,“ segir hann. „Takk,“ segir konan. Hann hlær lágt. „Það er allt í lagi,“ segir hann. Hún fer út með töskuna. Hún gengur heim. Hún segir „Ostur“ á leiðinni heim. Hún kemur að húsinu sínu. Hún opnar dyrnar. Hún segir „Ostur“ við dyrnar. Nágranninn er efst í stiganum.