דער ערשטער אָוונט אין קינאָ רחל שטייט הינטערן טיש אינעם קינאָ. הײַנט איז איר ערשטער טאָג בײַ דער אַרבעט. זי טראָגט אַ ריין בלויע העמד. אין קעשענע ליגט איר נײַער שליסל. דוד, דער שעף, לייגט געלט אין שופלאָד. ער געדענקט יעדן פֿילם און יעדעס וואָרט. רחל קוקט אויף דער גרויסער זייגער. „וואָס טו איך ערשט?“ פֿרעגט רחל. „דו פֿאַרקויפסט בילעטן,“ זאָגט דוד. „און אויב איך מאַכן אַ טעות?“ „דאַן מאַכסטו עס נאָך אַ מאָל.“ „און אויב איך מאַכן צוויי טעותים?“ „דאַן האָסטו שוין דערפֿאַרונג,“ זאָגט דוד. רחל ציילט די בילעטן נאָך אַ מאָל. אויף דער גאַס וואַרטן שוין עטלעכע מענטשן. דוד עפֿנט די טיר גענוי זעקס אַ זייגער. אַ קונה קומט צום טיש. „איין בילעט פֿאַר ‘די לעצטע באַן’, ביטע.“ „דער פֿילם הייבט אָן זעקס דרײַסיק,“ זאָגט רחל. „איך ווייס,“ זאָגט די קונה. „ווען פֿאָרט די לעצטע באַן?“ רחל קוקט אויף דוד. „אין סוף פֿאָרט זי נײַן אַ זייגער,“ זאָגט דוד. „איך מיין די באַן אינעם פֿילם.“ „איך אויך,“ זאָגט דוד. די קונה נעמט איר בילעט. רחל דריקט אירע ליפּן צוזאַמען. דוד לייגט דעם פֿינגער אויפן מויל. „דו זאָגסט אַלע ענדעס?“ פֿרעגט רחל. „נאָר ווען מענטשן פֿרעגן,“ זאָגט דוד. „זי האָט נישט געפֿרעגט דעם סוף.“ „זי האָט געפֿרעגט וועגן דער באַן.“ „דאָס איז כּמעט דער סוף.“ „יאָ,“ זאָגט דוד. „איך מוז זיך פֿאַרבעסערן.“ נאָך צוויי קונים קומען אַרײַן. רחל פֿאַרקויפט צוויי בילעטן און קאָכט קאַווע. אירע הענט ציטערן בײַם קליינעם געלט. זי ציילט דרײַ מאָל און גיט צוריק ריכטיק. דאַן קומט יואל דורך דער טיר. ער לערנט מיט רחל אין דער זעלבער שולע. ער טראָגט אַ שוואַרצע רעקל און קוקט אַרום. „דו אַרבעטסט דאָ?“ פֿרעגט יואל. „ניין, איך וואַרט אויף אַ באַן.“ יואל קוקט אויף דוד. „איז זי שטענדיק אַזוי?“ „דאָס איז איר ערשטער טאָג,“ זאָגט דוד. „דוד,“ זאָגט רחל שטיל. „וואָס? דאָס איז אמת.“ יואל לייגט געלט אויפן טיש. „איין בילעט פֿאַר ‘די שטילע טיר’.“ רחל זוכט דעם ריכטיקן קנעפּל. זי דריקט אַן אַנדערן קנעפּל. דער מאַשין גיט צוויי בילעטן אַרויס. „איך דאַרף נאָר איינס,“ זאָגט יואל. „איך ווייס,“ זאָגט רחל. „אפשר קומט עמעצער מיט מיר.“ „ווער?“ פֿרעגט רחל צו שנעל. יואל שטופּט צוריק דאָס צווייטע בילעט. „איך האָב נאָך נישט געפֿרעגט.“ דוד רוימט גלעזער בײַ דער וואַנט. ער זאָגט נישט קיין וואָרט. רחל נעמט דאָס צווייטע בילעט. „דער פֿילם הייבט אָן זיבן אַ זייגער,“ זאָגט זי. „איך ווייס,“ זאָגט יואל. „ווילסטו וויסן, וואָס געשעט אין סוף?“ „ניין. דוד האָט מיר אַלץ געזאָגט נעכטן.“ דוד דרייט זיך אַרום. „דו האָסט געפֿרעגט וועגן דער טיר.“ „איך האָב געפֿרעגט, וווּ דער טיר איז.“ „אין סוף איז זי אינעם קעלער,“ זאָגט דוד. רחל לאַכט, אָבער יואל בלײַבט בײַם טיש. הינטער אים וואַרטן דרײַ קונים. רחל האַלט נאָך דאָס צווייטע בילעט. „איך מוז אַרבעטן,“ זאָגט זי. „איך קען וואַרטן ביז נײַן,“ זאָגט יואל. „די לעצטע באַן פֿאָרט נײַן אַ זייגער.“ „דאַן וועל איך גיין צו פֿוס.“ דוד שטעלט אַ טעפּל קאַווע נעבן רחל. „דער נעקסטער קונה וואַרט,“ זאָגט ער. רחל גיט יואל דאָס צווייטע בילעט. „זיבן אַ זייגער. זיץ נומער צוועלף.“ „און דו?“ פֿרעגט יואל. רחל נעמט געלט פֿונעם נעקסטן קונה. „איך ענדיק אַרבעט נײַן אַ זייגער.“ יואל לייגט דאָס בילעט אין קעשענע. „איך וועל וואַרטן בײַ דער טיר.“ „וועלכער טיר?“ פֿרעגט דוד. רחל ווײַזט אויף דער אַרויסטיר. „די טיר דאָ, דוד.“