වෙළඳපොළ කොළඹේ කුඩා වෙළඳපොළක මාලා සිටී. ඇයට කුඩා කුස්සියක් ඇත. ඇය නගරයට ආවේ සති තුනකට පෙරය. ඇය දන්නා සිංහල වචන ටිකකි. අද සවස අසල්වැසියෙක් ඇගේ ගෙදර කෑමට එයි. වෙළඳපොළ ඉක්මනින් වසයි. මාලාට අද පාන් ඕනෑ. ඇය කුඩා කඩයකට යයි. කඩයේ රාක්කයේ පාන් තිබේ. කඩේ මිනිසා මුදල් ගණන් කරයි. මාලා රාක්කය දෙස බලයි. ඇය එක දෙයක් පෙන්වයි. “කරුණාකර, මේක,” මාලකරුණාකර, මේක,” මාලා කියයි. “මේකද?” මිනිසා අසයි. “ඔව්,” මාලඔව්,” මාලා කියයි. මිනිසා බත් පැකට්ටුවක් ගනී. ඔහු එය මාලාගේ බෑගයට දමයි. මාලා බෑගය බලයි. “නැහැ, නැහැ,” ඇය කියයි. “මේක.” ඇය රාක්කයේ තවත් දෙයක් පෙන්වයි. මිනිසා කෙසෙල් ගෙඩි දෙකක් ගනී. ඔහු ඒවා බෑගයට දමයි. “නැහැ,” මාලා කියයි. “මේක, කරුණාකර.” ඇය අත තවත් ඉහළට ගෙන යයි. මිනිසා සබන් කැබැල්ලක් ගනී. ඔහු එය අතේ තබාගෙන මාලා දෙස බලයි. මාලාගේ ඇස් ලොකු වෙයි. මිනිසා සිනාසෙයි. ඔහු කෝප නොවෙයි. “මේකද?” ඔහු අසයි. “නැහැ,” මාලා කියයි. “නැහැ.” “හරි, හරි,” මිනිසා කියයි. “ඔබ එන්න.” ඔහු රාක්කය ළඟට යයි. ඔහු පාන් එකක් අතට ගනී. ඔහු එය මාලාට පෙන්වයි. “පාන්,” ඔහු හෙමින් කියයි. “පාන්.” මාලා ඔහුගේ මුහුණ බලයි. ඇය කට සෙමින් අරියි. “පාන,” ඇය කියයි. “හොඳයි,” මිනිසා කියයි. “පාන්.” “පාන්,” මාලා කියයි. මිනිසා පාන් එක බෑගයට දමයි. ඔහු තවත් පාන් එකක් ගනී. ඔහු එයත් බෑගයට දමයි. මාලා මුදල් ගනී. “දෙකක්,” මිනිසා කියයි. “මුදල් මෙච්චරයි.” මාලා මුදල් දෙයි. “ස්තුතියි,” ඇය කියයි. මිනිසා මුදල් ගනී. ඔහු බෑගය ඇයට දෙයි. මාලා බෑගය අතට ගනී. බෑගය බරයි. “ස්තුතියි,” මාලා නැවත කියයි. ඇය කඩයෙන් පිටතට එයි. වීදියේ මිනිසුන් යති. බස් රථයක් හඬ කරයි. මාලා බෑගය අතේ තදින් අල්ලා ගනී. ඇය සෙමින් ගෙදර යයි. “පාන්,” ඇය පාරේදී කියයි. ඇය වචනය නැවත කියයි. ඇය එය කුඩා හඬකින් කියයි. ඇය ගෙදර දොර ළඟට එයි. ඇය යතුර ගනී. දොර අරින්න පෙර ඇය කියයි, “පාන්.” අසල්වැසියා ඉනිමගේ ඉහළ සිටී.