Dúas cuncas Hoxe é un día distinto para Xoán. É o primeiro día con Lía no lugar. Xoán vai alí cada día antes do traballo. Mara xa está detrás da mesa. A porta está aberta. Fóra pasa xente pola rúa. Xoán entra con Lía. Mara mira para el. «Bo día, Xoán», di Mara. «Bo día, Mara», di Xoán. «O de sempre?» «O de sempre, por favor.» Mara colle unha cunca. «E para ela?» «Para ela tamén.» Lía mira para Xoán. «Eu quero té», di Lía. «Té tamén», di Xoán. Mara deixa dúas cuncas na mesa. Xoán mira as dúas cuncas. «Hoxe son dúas», di Mara. «Hoxe son dúas», di Xoán. «Sempre é unha», di Lía. «Sempre é unha», di Xoán. «Hoxe veño con Lía.» «Xa vexo», di Mara. Lía colle a cunca coas dúas mans. «Está quente», di. «Espera un pouco», di Mara. «Sempre espero un pouco», di Xoán. «Xa o sei», di Mara. «Ti esperas aquí cada día.» «Cada día», di Xoán. «Á mesma hora.» «Á mesma hora», di Mara. Mara vai buscar auga. Xoán mira para a porta. «Vés aquí por traballo?» pregunta Lía. «Veño antes do traballo.» «E despois vas para casa?» «Despois vou para casa.» «E mañá tamén?» «Mañá tamén.» «E eu podo vir?» «Podes vir.» Mara volve coa auga. «Queredes algo para comer?» pregunta. «Non, grazas», di Xoán. «Eu quero pan», di Lía. Xoán mira para Mara. «Hai pan?» «Hai pan.» «Dúas partes?» «Dúas partes.» «Unha para ela e outra para min.» «Está ben», di Mara. Mara deixa o pan entre as cuncas. Lía colle unha parte. «Isto tamén é o de sempre?» pregunta. «Non», di Xoán. «Isto é novo.» «O té é o mesmo», di Mara. «O té é o mesmo», di Xoán. «Pero hoxe hai dúas cuncas.» «Hoxe hai dúas cuncas», di Lía. Entra un home e queda preto da porta. Mara mira para el. «Bo día», di o home. «Bo día», di Mara. «O de sempre?» «O de sempre.» Mara colle unha cunca. Xoán mira para Lía. «Agora somos dous», di. «Agora somos dous», di Lía. O home senta noutra mesa. Mara deixa a cunca. Fóra pasa máis xente. Xoán bebe o té. Lía tamén bebe o té. «Está ben», di Lía. «Está ben», di Xoán. «Mañá volvemos?» «Mañá volvemos», di Lía. Mara colle as dúas cuncas baleiras e deixa outras dúas na mesa.