דער מאַרק אין מינסק שטייט רחל אין אַ קליינעם עסן־מאַרק. זי האָט אַ קליינע קיך, און זי ווייסט כּמעט קיין ווערטער. הײַנט קומט איר שכנה עסן, און דער מאַרק מאַכט באַלד צו. רחל איז אין דער שטאָט בלויז עטלעכע וואָכן. זי דאַרף ברויט פֿאַר איר קיך. זי האָט ווייניק געלט אין איר קליינע טאַש. זי גייט צום טיש מיט די זאַכן. דער מוכר שטייט הינטער דעם טיש. זײַן נאָמען איז דוד. אויף דעם טיש ליגן קעז, עפּל, זייף און ברויט. רחל קוקט אויף די זאַכן. זי ווייסט נישט וואָס צו זאָגן. זי ווייזט מיט אַ פינגער. זי זאָגט, „דאָס, ביטע.“ דוד גיט איר אַ שטיקל קעז. „דאָס?“ פרעגט ער. „ניין,“ זאָגט רחל. „דאָס, ביטע.“ זי לייגט דעם קעז צוריק. דוד נעמט אַן עפּל. ער גיט איר דעם עפּל אין דער האַנט. „דאָס?“ פרעגט ער. „ניין,“ זאָגט רחל. „דאָס.“ זי ווייזט ווידער אויפֿן טיש. דוד קוקט אויף איר און לאַכט שטיל. ער לאַכט נישט אויף איר. ער נעמט נאָך אַ זאַך. ער לייגט אַ קליין שטיקל זייף פֿאַר איר. „דאָס?“ פרעגט ער. רחל לייגט די האַנט אויפֿן קאָפּ. „ניין, ביטע. ניין.“ דוד לייגט דעם זייף צוריק. ער קוקט אויף איר פינגער. ער קוקט אויף דעם טיש. „דאָס?“ פרעגט ער נאָך אַ מאָל. „יאָ,“ זאָגט רחל, ווײַל זי ווייסט נישט וואָס ער פרעגט. דערנאָך זאָגט זי, „ניין.“ דוד שמייכלט. ער ווייזט אויף דעם קעז. „דאָס?“ „ניין.“ ער ווייזט אויפֿן עפּל. „דאָס?“ „ניין.“ ער ווייזט אויפֿן זייף. „דאָס?“ „ניין, ניין.“ דוד זאָגט, „גוט, גוט.“ ער נעמט אַ ברויט פֿון אונטן. ער האַלט עס אין ביידע הענט. ער קוקט אויף רחל און זאָגט פּאַמעלעך, „ברויט.“ רחל קוקט אויף זײַן מויל. זי קוקט אויף דעם ברויט. זי זאָגט, „ברויד?“ דוד לייגט איין פינגער אויף דעם ברויט. „יאָ, ברויט.“ רחל רירט אָן דעם ברויט. זי זאָגט, „ברויט.“ דוד לייגט דאָס ברויט אין אַ פּאַפּיר־טאַש. דער טאַש איז קליין און ברוין. ער נעמט נאָך איין ברויט פֿון אונטן. „דאָ איז ברויט, און דאָ איז נאָך ברויט.“ רחל זעט צוויי ברויט אין טאַש. זי פרעגט, „וויפֿל?“ דוד האַלט צוויי פֿינגער. „צוויי.“ רחל נעמט די טאַש. „יאָ, צוויי ברויט.“ דוד זאָגט, „געלט.“ רחל נעמט געלט פֿון איר טאַש. זי לייגט די מטבעות אויפֿן טיש. דוד רעכנט די געלט. „גוט,“ זאָגט ער. „דאָס איז גוט.“ רחל גיט אים דאָס געלט. „דאַנקען.“ דוד גיט איר צוריק איין קליין מטבע. „דאָס איז צוריק.“ רחל נעמט דעם מטבע. „דאַנקען.“ דוד קוקט אין דעם טאַש. ער לייגט די צוויי ברויט גוט אַרײַן. ער פֿאַרמאַכט דעם טאַש מיט דער האַנט. רחל גייט פֿון מאַרק אַרויס. דער גאַס איז נאָך ליכטיק. זי האַלט דעם טאַש נאָענט צו זיך. זי גייט פּאַמעלעך און זאָגט, „ברויט.“ אין איר קיך שטייט שוין אַ טעלער. אויפֿן טיש ליגט אַ מעסער. זי עפֿנט די טיר פֿון איר הויז. בײַ דער טיר זאָגט זי נאָך אַ מאָל, „ברויט.“ אויבן אויף דער טרעפּ שטייט איר שכנה.