ផ្សារ នៅភ្នំពេញស្ត្រីម្នាក់រស់នៅទីក្រុងបានពីរសប្តាហ៍ហើយ។ ស្ត្រីនោះមានផ្ទះតូចនិងផ្ទះបាយតូច។ នាងស្គាល់ពាក្យតិចណាស់។ ល្ងាចនេះអ្នកជិតខាងម្នាក់មកញ៉ាំបាយជាមួយនាង។ ទីផ្សារជិតបិទហើយ។ កាបូបរបស់នាងនៅក្នុងដៃនាងរួចហើយ។ នៅមុនអ្នកណាដាក់អ្វីក្នុងកាបូបនោះវាជាកាបូបរបស់នាង។ អ្នកលក់ឈរនៅមុខតុតូចមួយ។ នាងចង្អុលទៅនំបុ័ងនៅលើតុ។ «សូមនេះ»។ អ្នកលក់សួរ។ «នេះឬ?»។ នាងនិយាយ។ «ចាស»។ គាត់យកទឹកដោះគោមួយប្រអប់ឲ្យនាង។ នាងមើលទឹកដោះគោហើយចង្អុលម្តងទៀត។ «ទេនេះ»។ គាត់យកផ្លែប៉ោមមួយផ្លែឲ្យនាង។ នាងកាន់ផ្លែប៉ោមហើយដាក់លើតុ។ «ទេមិនមែននេះទេ»។ គាត់សើចតិចៗហើយមើលទៅនាង។ «នេះឬ?»។ នាងចង្អុលទៅនំបុ័ងម្តងទៀត។ «ចាសសូមនេះ»។ គាត់យកស្បែកជើងមួយគូពីក្រោមតុ។ «នេះមែនទេ?»។ នាងមើលស្បែកជើងហើយនិយាយ។ «ទេ»។ គាត់ដាក់ស្បែកជើងចុះយឺតៗ។ នាងចង្អុលទៅនំបុ័ងម្តងទៀត។ អ្នកលក់ឈប់ហើយលើកនំបុ័ងមួយដុំ។ គាត់និយាយថា«នំបុ័ង»យឺតៗ។ នាងមើលមាត់គាត់ហើយស្តាប់។ «នំបូង»។ អ្នកលក់និយាយយ៉ាងទន់។ «នំបុ័ង»។ នាងនិយាយម្តងទៀត។ «នំបុ័ង»។ គាត់ញញឹមហើយនិយាយ។ «ចាសនំបុ័ង»។ នាងដាក់កាបូបនៅលើតុ។ «សូមពីរ»។ អ្នកលក់ដាក់នំបុ័ងមួយដុំចូលកាបូប។ «មួយពាន់រៀល»។ នាងយកលុយមួយពាន់រៀលពីហោប៉ៅ។ «នេះលុយ»។ គាត់យកលុយហើយដាក់នំបុ័ងមួយដុំទៀតក្នុងកាបូប។ «នេះសម្រាប់អ្នក»។ នាងមើលនំបុ័ងពីរដុំ។ «អរគុណ»។ អ្នកលក់ប្រគល់កាបូបឲ្យនាង។ «ចាសកាបូប»។ នាងកាន់កាបូបនៅដៃ។ នាងដើរចេញពីទីផ្សារយឺតៗ។ ផ្លូវមានមនុស្សនិងម៉ូតូជាច្រើន។ នាងនិយាយម្នាក់ឯង។ «នំបុ័ង»។ នាងកាន់កាបូបជិតខ្លួន។ នាងដើរតាមផ្លូវទៅផ្ទះ។ មុខផ្ទះនាងឈប់មួយភ្លែត។ នាងនិយាយម្តងទៀត។ «នំបុ័ង»។ នាងឡើងជណ្តើរដោយកាន់កាបូប។ អ្នកជិតខាងនៅខាងលើជណ្តើរ។