La merkato En Bjalistoko la virino staras en malgranda manĝaĵa merkato. Ŝi havas malgrandan kuirejon kaj konas nur kelkajn vortojn. Ĉi-vespere najbarino venas manĝi ĉe ŝi. La merkato baldaŭ fermiĝas. Ŝi havas sian sakon en la mano. La sako estas ŝia. Ŝi bezonas panon por la vespermanĝo. Ŝi ne konas la vorton pano. Ŝi ne povas diri ĝin. Ŝi iras al la vendisto. „Bonan vesperon,“ diras la vendisto. „Bonan vesperon,“ diras la virino. Ŝi montras al la pano. „Bonvolu,“ ŝi diras. La vendisto prenas lakton. Li metas la lakton antaŭ ŝi. „Ne,“ ŝi diras. Ŝi montras denove al la pano. „Ĉi tio?“ demandas la vendisto. „Ne,“ ŝi diras. Li prenas pomon. Li metas la pomon antaŭ ŝi. „Ne, ne,“ ŝi diras. Ŝi montras trian fojon. Li prenas paron da ŝuoj. Li metas la ŝuojn sur la tablon. „Ĉu vi volas ŝuojn?“ li demandas. „Ne,“ ŝi diras. Li ridas iomete, sed li restas ĉe la tablo. La virino montras denove al la pano. La vendisto haltas. Li prenas la panon per sia mano. Li levas la panon antaŭ ŝiaj okuloj. „Pano,“ li diras malrapide. „Bano,“ diras la virino. „Pano,“ diras la vendisto. „Pano,“ diras la virino. Li metas panon en ŝian sakon. Li prenas duan panon. Li metas la duan panon en ŝian sakon. „Ĉu du?“ li demandas. „Jes, du,“ ŝi diras. „Du panoj kostas unu zloton,“ li diras. Li montras unu moneron. La virino donas unu zloton. Li ne petas pli da mono. „Dankon,“ diras la virino. „Dankon,“ diras la vendisto. Ŝi prenas sian sakon. Ŝi iras hejmen kun la sako. Sur la strato ŝi diras, „Pano.“ Ĉe la pordo ŝi diras, „Pano.“ La najbarino staras ĉe la supro de la ŝtuparo.