ٻه ڪپ چانهه اڄ به سليم شهر جي ننڍي هوٽل ۾ اچي ٿو. هو هر ڏينهن هتي چانهه پيئندو آهي. اڄ هو پهريون ڀيرو پنهنجي دوست آصف سان اچي ٿو. اڄ آصف وٽ ڪم کانپوءِ وقت آهي. نياز هر ڏينهن وانگر ميز صاف ڪري ٿو. هو سليم کي ڏسي ڪپ کڻي اچي ٿو. سليم ڪرسي تي ويهي ٿو. آصف سندس سامهون ويهي ٿو. نياز هڪ ڪپ ميز تي رکي ٿو. سليم ڪپ ڏسي ٿو ۽ نياز ڏانهن ڏسي ٿو. ”نياز، اڄ ٻه ڪپ آهن،“ سليم چوي ٿو. ”ٻه ڪپ؟“ نياز چوي ٿو. ”ها، اڄ آصف به آهيآصف به آهي.“ نياز آصف ڏانهن ڏسي ٿو. آصف هٿ ميز تي رکي ٿو. نياز وري اندر وڃي ٿو. هو ٻيو ڪپ کڻي اچي ٿو. ”اڄ سليم سان گڏ ڪير آيو آهي؟“ نياز پڇي ٿو. ”منهنجو دوست آصف،“ سليم چوي ٿو. ”آصف، تون چانهه پيئندين؟“ نياز پڇي ٿو. ”ها، پر منهنجي وٽ پئسا ناهن،“ آصف چوي ٿو. سليم پنهنجي کيسي مان پئسا ڪڍي ٿو. هو پئسا ميز تي رکي ٿو. ”اڄ ٻه چانهه منهنجي طرفان،“ سليم چوي ٿو. ”نه، سليم، اڄ مان ڏيندس،“ آصف چوي ٿو. آصف پنهنجي کيسي ڏسي ٿو. کيسي ۾ هڪ ننڍو سڪو آهي. هو سڪو ميز تي رکي ٿو. ”هي سڪو ڪافي ناهي،“ آصف چوي ٿو. نياز پئسا ڏسي ٿو. هو سڪو هٿ ۾ کڻي ٿو. ”هي سڪو رکو،“ نياز چوي ٿو. ”ٻه چانهه اڄ به ٿينديون.“ سليم نياز ڏانهن ڏسي ٿو. ”نياز، سڪو ڇو نٿو وٺين؟“ سليم پڇي ٿو. ”اڄ تنهنجو دوست پهريون ڀيرو آيو آهي،“ نياز چوي ٿو. ”اڄ سڪو نه ڏيندو.“ ”پر مان هر ڏينهن پئسا ڏيندو آهيان،“ سليم چوي ٿو. ”ها، تون هر ڏينهن ڏيندو آهين،“ نياز چوي ٿو. ”اڄ تون ٻه ڪپ وٺندين.“ نياز چانهه ميز تي رکي ٿو. ٻئي ڪپ مان ٻاڦ نڪري ٿي. آصف ڪپ کي ٻنهي هٿن سان کڻي ٿو. ”چانهه گرم آهي،“ آصف چوي ٿو. ”هر ڏينهن گرم هوندي آهي،“ سليم چوي ٿو. نياز ڪرسي ڀرسان بيهي ٿو. هو سليم جو ڪپ ڏسي ٿو. پوءِ هو آصف جو ڪپ ڏسي ٿو. ”سليم، سڀاڻي به دوست آڻيندين؟“ نياز پڇي ٿو. سليم چانهه پيئي ٿو. هو آصف ڏانهن ڏسي ٿو. ”آصف وٽ وقت هوندو ته ايندو،“ سليم چوي ٿو. آصف ڪپ ميز تي رکي ٿو. ”سڀاڻي مان ايندس،“ آصف چوي ٿو. ”پر سڪو مان ڏيندس.“ نياز خالي پليٽ کڻي وڃي ٿو. هو در وٽ بيهي ٿو. ”سڀاڻي ٻه ڪپ تيار رکندو،“ نياز چوي ٿو. سليم پنهنجو ڪپ نياز ڏانهن وڌائي ٿو. ”اڄ به ٻه ڪپ تيار هئا،“ سليم چوي ٿو. نياز ٻئي خالي ڪپ کڻي اندر وڃي ٿو.