דער מאַרק־טיש אין דער קליינער שטאָט איז דער מאַרק. היינט איז פרייטיק. היינט קויפט יעדער עסן פֿאַר שבת. דוד שטייט בײַ זײַן טיש. אויפֿן טיש ליגן ברויט, עפּל, קעז און אייער. דוד קען יעדן קונה און יעדן סדר. רחל קומט צום טיש. זי לייגט איר טאַש אַראָפּ. "גוטן טאָג, דוד. צוויי ברויט, ביטע." "צוויי ברויט און זעקס אייער," זאָגט דוד. "יאָ, און זעקס אייער." דוד לייגט צוויי ברויט אין איר טאַש. ער לייגט זעקס אייער דערנעבן. "דרײַ רובל." רחל גיט אים געלט. "דאָ. דרײַ רובל." "דאַנקען. גוט שבת, רחל." "גוט שבת, דוד." משה קומט. ער קוקט אויף די עפּל. "דוד, פיר עפּל און אַ שטיקל קעז." "פיר עפּל און אַ שטיקל קעז," זאָגט דוד. "נישט צוויי שטיקלעך?" "ניין. היינט נאָר איין שטיקל." דוד ווייגט די עפּל. ער לייגט קעז אין פּאַפּיר. "דאָס איז צוויי רובל." משה גיט צוויי רובל. "דו געדענקסט אַלעמען." "איך געדענק די סדר," זאָגט דוד. "דער סדר העלפֿט מיר." לייב קומט שנעל צום טיש. "דוד, איך דאַרף צען אייער. איך דאַרף אויך צוויי ברויט." "צען אייער און צוויי ברויט," זאָגט דוד. "יאָ. און אַ קליין שטיקל קעז." דוד נעמט די אייער. דער אַלטער וואָג שטייט אויף דעם טיש. דוד לייגט די אייער אויף דער וואָג. די וואָג רירט זיך נישט. דוד לייגט נאָך אַן איי. די וואָג רירט זיך נישט. "וואָס איז געשען?" פרעגט לייב. "דער וואָג אַרבעט נישט," זאָגט דוד. חנה קומט צו דעם טיש. "דוד, איך דאַרף צוויי ברויט. איך דאַרף אויך פיר עפּל." "צוויי ברויט און פיר עפּל," זאָגט דוד. "יאָ, אָבער איך וואַרט נישט לאַנג." דוד קוקט אויף דעם וואָג. ער נעמט דעם וואָג אַראָפּ. ער לייגט עס אונטערן טיש. "איך קען נאָך ציילן," זאָגט ער. "ציילן וואָס?" פרעגט חנה. "איך צייל די אייער. איך צייל די עפּל." יעקב קומט מיט אַ קליין קאָרב. "דוד, איין ברויט, צוויי עפּל און איין שטיקל קעז." "איין ברויט, צוויי עפּל און איין שטיקל קעז," זאָגט דוד. "און ווי פיל קאָסט עס?" "איך רעכן אָן דעם וואָג. וואַרט אַ מינוט." דוד נעמט אַ בלאַט פּאַפּיר. ער שרײַבט די סדר. ער לייגט די זאַכן אויפֿן טיש. ער קוקט אויף דעם פּאַפּיר. "צוויי רובל און פֿופֿציק." יעקב גיט אים דרײַ רובל. "דאָ איז דרײַ." דוד גיט אים צוריק פֿופֿציק קאָפּעקעס. "דאַנקען." א יונגע פֿרוי, שרה, קומט צום טיש. זי קוקט אויף די זאַכן. "איך בין נײַ דאָ. איך וויל איין ברויט און דרײַ עפּל." דוד קוקט אויף איר. "איין ברויט און דרײַ עפּל." "יאָ. און איך וויל אַ קליין שטיקל קעז." דוד נעמט אַ בלאַט פּאַפּיר. ער שרײַבט איר סדר. "איין ברויט, דרײַ עפּל און איין שטיקל קעז." שרה קוקט אויף דעם פּאַפּיר. "דו שרײַבסט אַלע סדרן?" "היינט שרײַב איך," זאָגט דוד. "דער וואָג אַרבעט נישט." "און מאָרגן?" פרעגט שרה. "מאָרגן וועל איך האָבן אַ נײַע וואָג." דוד לייגט איר עסן אין טאַש. "דרײַ רובל." שרה גיט אים דרײַ רובל. "איך קום מאָרגן צוריק." "איך וועל געדענקען," זאָגט דוד. "איין ברויט, דרײַ עפּל און קעז." שרה נעמט די טאַש. דער טיש איז נאָך פול. דוד נעמט דעם בלאַט מיט איר סדר. ער לייגט אים בײַ זײַן געלט. דערנאָך קומט רחל צוריק. "דוד, איך האָב נאָך איין זאַך. געב מיר צוויי עפּל." דוד קוקט נישט אויפֿן פּאַפּיר. "צוויי עפּל, רחל." רחל גיט אים איין רובל. "דו געדענקסט." דוד לייגט צוויי עפּל אין איר טאַש. "יאָ. איך געדענק." די זייגער אין מאַרק קלינגט צוועלף. דוד קוקט אויף דעם פּאַפּיר. ער לייגט עס אין זײַן קעשענע און שרײַבט אונטן: "שרה — מאָרגן."