बाजार माया तीन आठवड्यां सावन पणजींत रावता. तिचें घर ल्हान आसा. तिचें स्वयंपाकघर ल्हान आसा. आज सांजेक शेजारणी जेवपाक येता. बाजार थोड्याच वेळान बंद जाता. मायेक केळें घेवपाचें आसा. घरांत केळें न्हय. तिच्या हातांत थोडे पैसे आसात. तिच्या हातांत एक पिशवी आसा. तिका कोंकणींत थोडेच शब्द येतात. बाजारांत माणसां आसात. टेबलांचेर भाजी आसा. रमेश एका टेबलामागीर उभो आसा. माया रमेशाक पळयता. ती एका वस्तूंकडे बोट दिता. ती म्हणता, “कृपा करून, हें.” रमेश तिका कांदो दिता. माया कांदो पळयता. ती कांदो पिशवींत घालना. ती म्हणता, “ना, हें ना. तें.” रमेश तिका बटाटो दिता. बटाटो मोठो आसा. माया बटाटो पळयता. ती पुन्हा बोट दिता. ती म्हणता, “ना, तें ना. हें.” रमेश थांबता. तो हांसता. तो रागान पळयना. तो टेबलावर हात दिता. तो स्वतः एक केळें उखलता. रमेश म्हणता, “हें केळें आसा.” माया त्याच्या तोंडाक पळयता. रमेश हळू म्हणता, “केळें.” माया म्हणता, “गेळें.” रमेश हलकेन हात हालोवता. तो म्हणता, “केळें.” माया पुन्हा म्हणता, “केळें.” रमेश हांसता. तो एक केळें पिशवींत घालता. माया ताका पैसे दिता. रमेश पैशांकडे पळयता. तो एक रुपो परत दिता. मागीर तो दुसरें केळें पिशवींत घालता. माया ताका पळयता. ती म्हणता, “धन्यवाद.” रमेश म्हणता, “हय. दोन.” माया पैसे मोजता. एक, दोन. ती सगळे पैसे पिशवींत घालता. पिशवी हलकी आसा. ती बाजाराबायर येता. रस्ता काळो जावपाक लागता. दुकानां एक एक करून बंद जातात. माया सावकाश चलता. तिच्या पिशवींत भाजी आसा. तिच्या पिशवींत केळें आसा. ती वाटेर हळू म्हणता, “केळें.” एका घराबायल कुत्रो भुंकता. माया थांबना. ती आपली पिशवी घट्ट धरता. घर लागीं येता. पायर्यांखातीर एक दिवो जळता. माया दार उगडता. ती पिशवी स्वयंपाकघरांत दिता. ती दारांत उबी रावता. ती पुन्हा म्हणता, “केळें.” पायर्यांच्या माथ्यार शेजारणी उबी आसा.