Pasar Di Bandung, awéwé éta aya di pasar leutik. Manehna pindah ka kota ieu tilu minggu ka tukang. Dinten ieu tatangga datang dahar peuting. Manehna nyaho saeutik pisan basa di dieu. Pasar rék tutup sakeudeung deui. Kantongna geus aya dina leungeun. Kantong éta kantong manehna. Manehna boga duit sarébu dina saku. Manehna kudu meuli roti pikeun peuting. Manehna ningali roti dina méja tukang jual. Manehna nunjuk ka roti. "Punten, ieu." Tukang jual lalaki nyokot susu tina méja. Anjeunna masihan susu ka manehna. "Ieu?" "Henteu, punten, henteu." "Henteu?" "Henteu." Manehna nunjuk deui ka méja. "Éta, punten." Tukang jual nyokot sapatu ti handapeun méja. Anjeunna masihan sapatu ka manehna. "Ieu?" "Henteu, éta sapatu." "Sapatu?" "Leres, sapatu." Manehna nempatkeun leungeun dina méja. Manehna nunjuk ka roti deui. "Punten, ieu." Tukang jual ningali roti, susu, jeung sapatu. "Ieu?" "Henteu, sanés éta." Tukang jual nempatkeun sapatu jeung susu deui. Anjeunna nyokot roti sorangan. Anjeunna nempatkeun roti dina méja. Anjeunna nyebut lalaunan, "Roti." Manehna ningali roti jeung sungutna. "Loti." "Roti, nya." "Roti." Tukang jual masihan roti ka manehna. "Sabaraha?" Tukang jual némbongkeun hiji ramo. "Sarébu." Manehna muka saku jeung nyokot duit. "Ieu duit." Tukang jual narima duit sarébu. Anjeunna nyokot hiji roti deui. "Ieu keur anjeun." Anjeunna nempatkeun roti kadua kana kantongna. "Hatur nuhun." Manehna nyekel kantong jeung leumpang ka imah. Di jalan, manehna nyebut, "Roti." Manehna nepi ka panto imah jeung nyebut, "Roti." Tatangga aya di luhur tangga.