မသီ၏ထမင်းဆိုင် မြို့သစ်စျေးမှာ မသီက ထမင်းရောင်းတယ်။ ဒီနေ့က အိမ်လခပေးရမယ့်နေ့။ မသီက မနက်စောစော ဆိုင်လာတယ်။ သူ့စားပွဲပေါ်မှာ ထမင်းအိုးရှိတယ်။ ငါးကြော်လည်း ရှိတယ်။ ကြက်ဥကြော်လည်း ရှိတယ်။ ကိုဝင်းက ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်တယ်။ မသီက မေးတယ်။ “ကိုဝင်း၊ ဒီနေ့ ဘာယူမလဲ။” ကိုဝင်းက ပြောတယ်။ “ထမင်းတစ်ထုပ်၊ ငါးတစ်ပိုင်းယူမယ်။” မသီက ထမင်းထည့်တယ်။ ငါးတစ်ပိုင်း ထည့်တယ်။ “လက်ဖက်ရည် မယူဘူးလား။” “မယူဘူး။ ဒီနေ့ မနက်စာ စားပြီးပြီ။” “ဟုတ်ပြီ။ စုစုပေါင်း သုံးထောင်ပါ။” ကိုဝင်းက ပိုက်ဆံပေးတယ်။ “မသီ၊ မနက်ဖြန်လည်း ထမင်းတစ်ထုပ်၊ ငါးတစ်ပိုင်းပဲ။” “မှတ်ထားတယ်။” မအေးက လမ်းဘက်က လာတယ်။ မအေးက နေ့တိုင်း ထမင်းဝယ်တယ်။ မသီက မေးတယ်။ “မအေး၊ ထမင်းနဲ့ ဟင်းရွက်လား။” “ဟုတ်တယ်။ ဟင်းရွက် များများထည့်ပါ။” “ငါး မထည့်ဘူးလား။” “မထည့်ဘူး။ ဒီနေ့ ငွေနည်းတယ်။” မသီက ထမင်းထည့်တယ်။ ဟင်းရွက် များများထည့်တယ်။ “နှစ်ထောင်ပါ။” မအေးက ပိုက်ဆံရေတွက်တယ်။ “တစ်ထောင်ပဲ ရှိတယ်။ ကျန်တာ မနက်ဖြန်ပေးမယ်။” မသီက ခဏကြည့်တယ်။ “ရတယ်။ မနက်ဖြန် ပေးပါ။” “မနက်ဖြန် ထမင်းနဲ့ ငါးယူမယ်။” “မှတ်ထားတယ်။” မောင်ထွန်းက စက်ဘီးနဲ့ လာတယ်။ သူက နေ့တိုင်း မွန်းတည့်ချိန်လာတယ်။ မသီက မေးတယ်။ “မောင်ထွန်း၊ ပုံမှန်အတိုင်းလား။” “ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ ထမင်းနှစ်ထုပ်၊ ကြက်ဥတစ်လုံး။” မသီက ပြောတယ်။ “ဒီနေ့ ကြက်ဥ တစ်လုံးပဲ ကျန်တယ်။” “တစ်လုံးပဲ ပေးပါ။” မသီက ထမင်းနှစ်ထုပ် ထည့်တယ်။ ကြက်ဥတစ်လုံး ထည့်တယ်။ “ငါးလည်း မယူဘူးလား။” “မယူဘူး။ ဒီနေ့ အိမ်မှာ လူသုံးယောက် စားမယ်။” “ဒါဆို နှစ်ထောင်ငါးရာပါ။” မောင်ထွန်းက ပိုက်ဆံပေးတယ်။ “မသီ၊ ဒီနေ့ အိမ်လခ ပေးရမယ်ဆို။” “ဟုတ်တယ်။” “ငွေ ပြည့်လား။” “မသိသေးဘူး။ ရောင်းပြီးမှ ရေတွက်မယ်။” မွန်းတည့်ချိန်မှာ စားပွဲပေါ်က ထမင်း နည်းသွားတယ်။ ငါးလည်း နည်းသွားတယ်။ မသီက ငွေတွေကို တစ်စုချင်းထားတယ်။ ကိုဝင်းက ပြန်လာတယ်။ “မသီ၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ရမလား။” မသီက မေးတယ်။ “ဒီနေ့ လက်ဖက်ရည် ဘာလို့ယူတာလဲ။” “ဒီနေ့ အလုပ်နားချိန် ရတယ်။ ထိုင်သောက်ချင်တယ်။” မသီက လက်ဖက်ရည်ဖျော်တယ်။ “သကြား ပုံမှန်ပဲလား။” “ပုံမှန်ပဲ။” ကိုဝင်းက ထိုင်ပြီး သောက်တယ်။ “မသီ၊ မနက်ဖြန် ငါးတစ်ပိုင်းနဲ့ လက်ဖက်ရည်ပါ။” “ငါးတစ်ပိုင်းနဲ့ လက်ဖက်ရည်။ မှတ်ထားတယ်။” မအေးကလည်း ပြန်လာတယ်။ “မသီ၊ မနက်က ကျန်တဲ့ငွေ ပေးမယ်။” မသီက ငွေယူတယ်။ “မနက်ဖြန် ဘာယူမလဲ။” “ထမင်းနဲ့ ငါးယူမယ်။” “ဘယ်နှစ်ထုပ်လဲ။” “တစ်ထုပ်ပဲ။ ငွေရှိရင် လက်ဖက်ရည်ပါ ယူမယ်။” “ငွေရှိရင် ပြောပါ။” မအေးက ခေါင်းညိတ်တယ်။ “မသီ၊ အိမ်လခ ပြည့်ပြီလား။” “အခု ရေတွက်မယ်။” မသီက ငွေကို ပြန်ရေတွက်တယ်။ သုံးထောင်၊ ငါးထောင်၊ တစ်ထောင် စုတယ်။ ငွေက အိမ်လခအတွက် ပြည့်တယ်။ သူက ငွေကို အိတ်ထဲ ထည့်တယ်။ အိတ်ကို စားပွဲအောက်မှာ ထားတယ်။ ထမင်းတစ်ထုပ် ကျန်တယ်။ ငါးတစ်ပိုင်းလည်း ကျန်တယ်။ မသီက ထမင်းတစ်ထုပ်ကို သူ့ပန်းကန်ထဲ ထည့်တယ်။ ငါးတစ်ပိုင်းကို ထည့်တယ်။ မောင်ထွန်းက စက်ဘီးကို ယူတယ်။ “မသီ၊ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် စောစောလာမယ်။” “မနက်ဖြန် ထမင်းနှစ်ထုပ်နဲ့ ကြက်ဥတစ်လုံးလား။” “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လည်း ယူမယ်။” မသီက စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးတယ်။ “ထမင်းနှစ်ထုပ်၊ ကြက်ဥတစ်လုံး၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်။” မောင်ထွန်းက စက်ဘီးစီးပြီး ထွက်သွားတယ်။ မသီက သူ့ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တင်တယ်။ သူက ထိုင်ပြီး ထမင်းစားတယ်။