Bazar Aysel bir neçə həftə əvvəl Bakıya köçür. Onun balaca mətbəxi var, amma az sözü var. Bu axşam qonşu gəlir, bazar isə tez bağlanır. Evdə çörək yoxdur. Aysel bunu bilir. O, azərbaycanca çox az söz bilir. Aysel balaca pul kisəsini götürür. Sonra küçəyə çıxır və bazara gedir. Bazarın içində bir ərzaq dükanı var. Murad piştaxtanın arxasında dayanır. Aysel qapının yanında dayanır. Murad deyir: «Buyurun, sizə nə lazımdır?» Aysel piştaxtaya baxır. O, bir şeyi göstərir və deyir: «Bu, zəhmət olmasa.» Murad pendiri götürür. O, pendiri Ayselin torbasına qoyur. Aysel torbaya baxır və deyir: «Xeyr, xeyr.» Murad pendiri geri götürür. O, bir alma götürür və Ayselə verir. Aysel almanı görür. O, yenə eyni şeyi göstərir və deyir: «Bu deyil. Bu, zəhmət olmasa.» Murad bu dəfə böyük bir sabun götürür. Sabunu piştaxtanın üstünə qoyur. Aysel sabuna baxır və susur. Murad gülür, amma əlini ağzına qoyur. O, Ayselə baxır və deyir: «Yenə bu?» Aysel tez deyir: «Xeyr. Xeyr, zəhmət olmasa.» Murad başa düşür. O, pendirə baxır, almaya baxır, sabuna baxır. Sonra sakitcə piştaxtanın altına əyilir. Murad bir şeyi özü götürür. Əşyanı iki əli ilə yuxarı qaldırır. O, yavaş deyir: «Çörək.» Aysel onun ağzına baxır. O, sözü eşidir və deyir: «Çörət.» Murad gülür və yumşaq deyir: «Yaxşı, çörək.» Aysel yenə baxır. Bu dəfə o, sözü yavaş deyir: «Çörək.» Murad deyir: «Bəli, çörək.» Aysel pul kisəsini açır. O, Murada pul göstərir və soruşur: «Nə qədər?» Murad deyir: «Bir manat.» Aysel bir manat verir. Murad pulu alır və bir çörək torbaya qoyur. Sonra ikinci çörəyi də torbaya qoyur. Aysel təəccüblə deyir: «İki?» Murad deyir: «Bəli, iki çörək. Bu da sizə.» Aysel pulu bir də yoxlayır. O, Murada baxır və deyir: «Bəli? Hamısı?» Murad deyir: «Bəli, hamısı. İki çörək.» Aysel torbanı iki əli ilə tutur. Torbada iki çörək var. O, başını qaldırır və deyir: «Sağ olun.» Murad deyir: «Sağ olun. Axşamınız xeyir.» Aysel dükanın qapısından çıxır. Bazarın küçəsində hava sərin olur. O, torbanı sinəsinə yaxın tutur. Bir neçə addımdan sonra asta deyir: «Çörək.» Küçədə maşınlar keçir. Aysel evin qapısına çatır. O, açarı tapır və qapını açır. Sonra torbaya baxıb deyir: «Çörək.» Qonşu pilləkənin başında gözləyir.