দুকাপ চাহ নীল আজি সেউজী চাহৰ দোকানত আছে। আজি সি প্ৰথমবাৰ ৰবিক আনিছে। দুয়ো দুৱাৰৰ ওচৰত বহে। মীৰাই ভিতৰত চাহ বনাই আছে। মীৰাই নীলক দেখি আগবাঢ়ি আহে। “আজিও একে চাহ নেকি?” মীৰাই সোধে। “হয়, একে চাহ,” নীলে কয়। “কম চেনি আৰু বেছি গাখীৰ?” “হয়, কম চেনি, বেছি গাখীৰ।” মীৰাই ৰবিৰ ফালে চায়। “আজি লগত এজন মানুহ আছে।” “এওঁ মোৰ বন্ধু ৰবি,” নীলে কয়। “ৰবিয়েও একে চাহ খাব নেকি?” নীলে নিজৰ জেপত হাত দিয়ে। জেপত মাত্ৰ দহ টকা আছে। “এতিয়া একাপ চাহ দিয়ক,” সি কয়। “একে চাহ নেকি?” মীৰাই আকৌ সোধে। “হয়, একে চাহ, একাপ মাথোঁ।” ৰবিয়ে মেজৰ ওপৰত হাত থয়। “মই চাহ নাখাওঁ,” ৰবিয়ে কয়। “তই সদায় চাহ খাৱ,” নীলে কয়। “আজি খাবলৈ মন নাই।” মীৰাই একো নকয়। তাই ভিতৰলৈ যায়। পানী উতলিবলৈ ধৰে। চামুচেৰে চেনি লৰাই দিয়ে। তাৰ পাছত গাখীৰ ঢালে। ৰবিয়ে সৰু মেনুখন চায়। “ইয়াত চাহৰ দাম কিমান?” “দহ টকা,” নীলে কয়। “তোৰ ওচৰত কিমান আছে?” “দহ টকা আছে।” “তই মোক কিয় আনিলি?” নীলে দুৱাৰৰ বাহিৰলৈ চায়। ৰাস্তাত মানুহ অহা-যোৱা কৰে। “কামৰ কথা পাতিবলৈ,” সি কয়। “কামটো মোৰ বাবে হ’ব নেকি?” “মই নাজানো। মালিকক কাইলৈ সুধিম।” “কাইলৈ মোৰ ঘৰৰ ভাড়া দিব লাগে।” “সেইবাবেই আজি কথা পাতিম।” মীৰাই এখন সৰু থাল আনে। থালখনত দুকাপ চাহ আছে। তাই দুয়োৰে আগত একাপকৈ থয়। নীলে দুকাপলৈ চায়। “মই একাপহে কৈছিলোঁ,” সি কয়। “মই শুনিছোঁ,” মীৰাই কয়। “মোৰ ওচৰত দহ টকাহে আছে।” “মই সেইটোও শুনিছোঁ।” ৰবিয়ে নিজৰ কাপটো নুচুৱে। “এই কাপটো ঘূৰাই নিয়ক,” সি কয়। “চাহ ঘূৰাই নিনিওঁ,” মীৰাই কয়। “কিন্তু টকা কোনে দিব?” “কালি নীলে দিব।” নীলে মীৰাৰ ফালে চায়। “কালি মই আহিম,” সি কয়। “তুমি সদায় আহা,” মীৰাই কয়। “কালি হয়তো ৰবিও আহিব।” “তেতিয়া দুকাপ বনাম নেকি?” ৰবিয়ে কাপটো হাতত লয়। “কালিৰ কথা কাইলৈ ক’ম,” সি কয়। “আজি চাহ কেনেকুৱা?” মীৰাই সোধে। ৰবিয়ে অলপ চাহ খায়। “চেনি কম আছে,” সি কয়। “গাখীৰ বেছি আছে,” নীলে কয়। “তোমাৰ চাহৰ দৰে,” মীৰাই কয়। নীলে নিজৰ কাপটো আগলৈ ঠেলে। “আজি দুকাপৰ দাম লিখি ৰাখক।” মীৰাই কাউণ্টাৰৰ খাতা খোলে। “একমাত্ৰ ৰবিৰ কাপৰ দাম লিখিম।” “মোৰ কাপৰ দাম এতিয়াই দিওঁ।” নীলে দহ টকা মেজত থয়। মীৰাই টকাটো উঠাই লয়। ৰবিয়ে কাপৰ শেষ চাহ খায়। “কাইলৈ মালিকক কেতিয়া সুধিবা?” “ৰাতিপুৱা নটা বজাত,” নীলে কয়। “মই আঠটা পঞ্চাশত ইয়াত আহিম।” মীৰাই খাতাত এটামাত্ৰ কাপ লিখে। “তেন্তে কাইলৈ দুকাপ চাহ,” তাই কয়।