ହରିର ହିସାବ ଆଜି କାଦମାଟି ବଜାରରେ ହରିର ଦୋକାନ ଖୋଲା ଅଛି। ଆଜି ଘର ଭଡ଼ା ଦେବା ଦିନ। ହରି ଆଜି ଟଙ୍କା ଜମା କରିବାକୁ ଚାହେ। ସେ ଛୋଟ ଟେବୁଲ ଉପରେ ଚାଉଳ, ଡାଲି, ତେଲ ରଖେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଛୋଟ ତରାଜୁ ଅଛି। ସେ ଖାତା ଖୋଲି ଟେବୁଲ ତଳେ ରଖେ। ମୀନା ଆସି ଟେବୁଲ ପାଖରେ ଠିଆ ହୁଏ। ହରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହାତ ବଢ଼ାଏ। «ଦୁଇ କିଲୋ ଚାଉଳ, ଆଧା କିଲୋ ଡାଲି?» «ହଁ, ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦୁଇଟି ଦିଅ।» «ତେଲ ନାହିଁ?» «ନାହିଁ, ଆଜି ଟଙ୍କା କମ ଅଛି।» ହରି ଚାଉଳ ମାପେ ଏବଂ ଡାଲି ମାପେ। «ମୀନା, ଚାଉଳ ଏଠି ଅଛି। ଡାଲି ଏଠି ଅଛି।» «ମୋଟ କେତେ?» «ଦୁଇ ଶହ ଚାଳିଶି ଟଙ୍କା।» ମୀନା ଟଙ୍କା ଦିଏ ଏବଂ ବ୍ୟାଗ ନେଇ ଯାଏ। ରଘୁ ଆସେ। ହରି ତାଙ୍କ ବ୍ୟାଗ ଦେଖେ। «ତୁମ ପାଇଁ ଏକ କିଲୋ ଚାଉଳ, ଏକ ପ୍ୟାକେଟ ଲୁଣ, ଆଉ ଦୁଇଟି ସାବୁନ?» «ହଁ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ଗୋଟିଏ ସାବୁନ ଦିଅ।» «ଟଙ୍କା କମ ଅଛି?» «ହଁ, କାଲି ମଜୁରି ମିଳିବ।» ହରି ଗୋଟିଏ ସାବୁନ ଫେରାଇ ରଖେ। «ଚାଉଳ, ଲୁଣ, ଗୋଟିଏ ସାବୁନ।» «ମୋଟ କେତେ?» «ଶହ ଛଅ ଟଙ୍କା।» ରଘୁ ଟଙ୍କା ଗଣେ। «ହରି, ମୋ ପାଖରେ ଶହ ଟଙ୍କା ଅଛି।» «ଛଅ ଟଙ୍କା କାଲି ଦିଅ।» «ତୁମ ଖାତାରେ ଲେଖିବ?» «ହଁ, ମୁଁ ଲେଖୁଛି।» ରଘୁ ଚାଉଳ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ। ସୁମି ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସେ। ହରି ତାଙ୍କ ଖାଲି ବାଟି ଦେଖେ। «ସୁମି, ତୁମ ପାଇଁ ଆଧା କିଲୋ ଚିନି?» «ହଁ, ଆଧା କିଲୋ ଚିନି ଦିଅ।» «ଚା ପତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦରକାର?» «ଆଜି ନାହିଁ। ଘରେ ଅଛି।» «ମୋଟ ଚାଳିଶି ଟଙ୍କା।» ସୁମି ବାଟି ଆଗକୁ କରେ। «ହରି, ମୋର ଟଙ୍କା ଘରେ ରହିଗଲା।» «ତୁମେ ଟଙ୍କା ଆଣିନାହଁ?» «ନାହିଁ। ମୁଁ ଏବେ ଘରକୁ ଯାଏ।» «ଯାଅ। ମୁଁ ଚିନି ରଖିଦେଉଛି।» «ମୁଁ ଫେରି ଆସିବି।» «ମୁଁ ଜାଣେ।» ସୁମି ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ମୀନା ପୁଣି ଆସେ। «ହରି, ଆଉ ଗୋଟିଏ କିଲୋ ଚାଉଳ ଦିଅ।» «ଘରେ ଲୋକ ଆସିଛନ୍ତି?» «ହଁ, ମୋ ଭାଇ ଆସିଛି।» «ତାହେଲେ ଗୋଟିଏ କିଲୋ ଚାଉଳ ହେଲା।» «ତୁମେ ସବୁ ମନେ ରଖୁଛ।» «ଚାଉଳ ମନେ ରହେ। ଲୋକ ମନେ ରହନ୍ତି।» ମୀନା ଟଙ୍କା ଦିଏ। ବଜାରରେ ଲୋକ କମିଯାନ୍ତି। ହରି ଖାତାର ଟଙ୍କା ଗଣେ। ଭଡ଼ା ପାଇଁ ଆଉ ପଚାଶ ଟଙ୍କା କମ ଅଛି। ସେ ଟେବୁଲ ତଳୁ ପୁରୁଣା ଥଳି କାଢ଼େ। ଥଳିରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଚାଉଳ ପ୍ୟାକେଟ ଅଛି। ସୁମି ଫେରି ଆସେ। «ଚିନି ଦିଅ।» «ଚାଳିଶି ଟଙ୍କା ଆଣିଛ?» «ହଁ, ଚାଳିଶି ଟଙ୍କା।» ହରି ଚିନି ଦିଏ। ସୁମି ଯିବାକୁ ଘୁରେ। «ସୁମି, ଏହି ଚାଉଳ ପ୍ୟାକେଟ ନେଇଯାଅ।» «ମୋର ଚାଉଳ ଦରକାର ନାହିଁ।» «ମୋର ଏହା ବିକିବା ଦରକାର। ଆଜି ଭଡ଼ା ଦେବା ଅଛି।» ସୁମି ପ୍ୟାକେଟ ଦେଖେ। «କେତେ ଟଙ୍କା?» «ପଚାଶ ଟଙ୍କା।» ସୁମି ପଚାଶ ଟଙ୍କା ଦିଏ। «ଏବେ ତୁମ ଭଡ଼ା ହେବ?» «ହଁ, ଏବେ ହେବ।» ସୁମି ଚାଉଳ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ। ହରି ଦୋକାନ ବନ୍ଦ କରେ ଏବଂ ଟଙ୍କା ଥଳିରେ ରଖେ।